Wonen in Amerika

Zoals gewoonlijk op een vakantie als deze vallen er altijd wel wat plannen in het water. Zo ook dinsdag.

Het oorspronkelijke plan was dat ik ‘s ochtends naar Rockanje zou gaan en daar met Judith Visser over het strand zou wandelen en over schrijven en zo zou praten. Dat ging niet door, want Judith lag een week in het ziekenhuis met een bacteriele infectie.

Naar Rotterdam moest ik sowieso, want ik zou ‘s avonds bij Robert eten in Krimpen en dat wilde ik natuurlijk niet afzeggen, dus ik zocht naar een alternatief plan. Dat was vrij eenvoudig: het politiemuseum in Rotterdam was open op dinsdag. Dus daar trippelde ik rond een uur of twee naar binnen. Jose en Bram waren er, die hebben me geholpen met mijn boeken, en het was gezellig zoals altijd. Bram is een heel bijzondere man en ook naar Jose luister ik graag, zo door en door Rotterdams.

Daarna ging ik naar het Ikazia ziekenhuis, want daar lag Judith. Dat betekende een redelijk lange weg in trams en metro’s, en het kostte me ook al een kwartier om van Rotterdam CS naar het museum te komen.

Gelukkig was Judith wakker en bij zinnen, voor het eerst in een week, dus ik had mazzel. Ik gaf haar mijn boek, want ze had proefgelezen voor me, en praatte was. Alsnog heel gezellig en aangezien het weer toch niet echt geschikt was voor strandwandelingen, kwam het eigenlijk allemaal wel goed uit.

Daarna van Ikazia naar Krimpen, ook een heel avontuur, en bij Robert was het gezellig, en lekker eten, zoals gewoonlijk. Er is een reden dat ik daar elk jaar heenga ;)

Laat thuis, maar wel voldaan. Het is een goed gevoel om vrienden te zien, en zeker zoveel op een dag :)

Alweer naar het buitenland, ik voelde me een heuse wereldreiziger. ;)

Vroeg op pad, want Belgie is heel ver weg, en ik moest eigenlijk meteen door naar Gent. Uiteindelijk sta je op weg vanuit Veenendaal naar Antwerpen iets van drie kwartier te wachten, redelijk frustrerend met die treinen die net niet op elkaar aansluiten, maar goed. What can you do.

Ik had net een kwartiertje bij Rudy (erg leuk om hem weer te zien, en John ook) voor ik de trein naar Gent moest hebben. Gelukkig had ik al een kaartje want ik had krap an tijd. Het was iets verder lopen dan ik dacht.

In Gent had ik afgesproken met oude vrienden die mij gelukkig herkenden want mij was het niet gelukt, hehe. Het was een beetje rotweer, maar uiteindelijk viel het wel mee.

We gingen eerst naar het Gravensteen, een stadskasteel. Tacco werkt als stadsgids en wist een hoop te vertellen over dit kasteel, en zo’n prive-toer is wel okee. Veel geleerd.

Het weer werd steeds beter en na een heerlijk biertje in een biercafe togen we richting het Belfort, een soort waarschuwingstoren met een klokkenspel. We zijn bijna overal geweest, erg tof, en het uitzicht was prachtig. Ik had wel last van hoogtevrees/claustrofobie en moet een paniekaanvalletje wegslikken voor ik weer de trap af kon. Toch vervelend af en toe.

Gebakken ham met frietjes gegeten bij een zaakje dat echt alleen dat verkocht, een soort marktstalletje maar dan in een gebouw (was ook maar een klein zaakje). Was wel lekker trouwens, met groenten en saus enzo.

Toen was het min of meer tijd voor signeren. Ik had uiteindelijk weinig te doen, flinke tijd zitten praten vooral, eerst met twee dames die zelf ook schreven (gedichten) en me min of meer aan het interviewen waren, en daarna met een oudere man die mijn boeken niet kende, en Oog in Oog kocht.

Trein terug was geen probleem en ik kroop bij Rudy thuis vermoeid maar tevreden in bed.

Heel uitgebreid ontbeten zaterdagochtend, zoals traditie in huize Thewis. Ook heel fijn gepraat, dat is altijd het grootste pluspunt daar. Halverwege de middag gingen we eens rustig richting ‘t Verschil. Er werkte een nieuw meisje die me meteen doorzaagde over het schrijven, best grappig, en ik keek ook eens rond want ze hadden ze winkel opnieuw ingericht. Voor het eerst in ruim drie jaar kwam ik in de kelder, die een stuk groter was dan ik dacht, met veel leuke dingen.

Ik stond eigenlijk voornamelijk te ouwehoeren en uiteindelijk ging ik maar eens aan mijn tafeltje zitten. Had nog steeds weinig te doen, hoewel ik wel wat mensen zag die er bij Cadans ook bijwaren, en er kwam zelfs een meisje helemaal uit Zeeland speciaal voor mij :)

Bijna aan het einde zag ik Mike Starink, die een interview aan het doen was in de winkel met een Vlaamse pornoster, en ik zei, Als jij nou een boek koopt, kom ik naar je toneelstuk. Dat was ik toch al van plan, dus dat was makkelijk. Hij zei wel dat het misschien interessant was om iets te doen voor tv met mijn boeken, en ik gaf hem mijn kaartje, voor het geval dat.

Lekker gegeten met Rudy en John en niet veel later kwamen Bart en zijn man Herman ook bij ons zetten, was heel leuk. Gezellig gepraat (hoewel dat Vlaams soms best lastig is). ‘s Avonds rustig an gedaan en vroeg naar bed want ik was best moe.

Zondag opnieuw lekker uitgebreid ontbijt en via ‘t Verschil terug naar huis, want ik moest nog wat dingen afleveren daar. Gelukkig had ik mijn trein op tijd, maar die trein was wel heel druk, niet zo fijn. Moest ook enorm pissen, heel vervelend. Maar uiteindelijk veilig weer bij mijn ouders. Erg leuk weekend gehad, in ieder geval!

Kirsten moest relatief vroeg weg en wij sliepen uit tot twee uur of zo. Ik ging broodjes halen, maar dat ging niet want alle bakkers waren dicht. Toen maakte ik maar wat brood met “kaas” om mijn ergste honger te stillen.

De rest van de middag liepen we een beetje rond in Frankfurt, we aten bij een echte Chinees (ERG lekker) en ‘s avonds keken we To Wong Foo, een drag-film.

Redelijk op tijd naar bed, ik was ondanks mijn lange slapen behoorlijk moe van alles en terwijl John nog worstelde met zijn computer, snurkte ik af en toe een beetje weg.

Dinsdag moest John weer werken dus ik had een paar uur voor mezelf. Naar Starbucks gelopen voor internet en om te wachten tot het tijd was om naar Nintendo te gaan. Ik was daar redelijk vroeg maar gelukkig mijn afspraak ook dus ik wachtte niet al te lang.

Ik had niet echt iemand met een bandana, lang haar en een knalgeel overhemd boven een zwarte pantalon en teenslippers verwacht, maar het was wel grappig. Ik voelde me wel enigszins overdressed in mijn nette broek en overhemd, maar niet al te erg.

Frank bereidde me voor op wat ik kon verwachten. Daarna vertelde ik wat over mezelf om de tijd een beetje te doden en hij begon door te krijgen wat ik precies gestudeerd had. Meteen besloot hij om even te informeren of er nog een positie als proofreader beschikbaar was omdat ik daar nog beter zou passen. Helaas was dat allemaal niet echt het geval, maar mijn naam staat daar nu op de lijst, dus wie weet.

Alessandro kwam nog langs om me succes te wensen. Hij is echt leuk… :@

Toen kwam John met iemand anders naar beneden om me op te halen en ging het echt beginnen. Ik kreeg een verhaaltje over het bedrijf van Alesio, de teamleider, en hij stelde wat vragen over mijn arbeidsverleden en alles. Ik voelde me redelijk rustig, dat was fijn.

Daarna moest ik een test toen, opnieuw de fouten uit een tekst halen, eitje, volgens mij had ik ze allemaal, of bijna allemaal tenminste. Dat moet geen probleem opleveren.

Uiteindelijk gewacht tot John klaar was met werken zodat we samen naar huis konden, bij de Subway een broodje gegeten dat niet bepaald lekker was (uitgedroogd, vooral, en ze hadden amper beleg over) en internet geleechd van de Starbucks naast de Subway.

Thuis Eddie Izzard gekeken terwijl John verder worstelde aan het probleem van de dag ervoor.

Dus nu is het afwachten… Ik ben benieuwd! In ieder geval vind ik het idee om midden in die grote stad te wonen niet zo erg meer als die eerste avond. Maar dan wil ik wel net als John lekker dichtbij OV-dingen wonen alles, anders is de meerwaarde nogal gering.

En toen naar huis. Trein gemist omdat ik verkeerd op het bord had gekeken, maar er was een Starbucks dus de twee uur tot de volgende trein kwam ik wel door.

Whooo. Bijna een jaar nadat ik de show voor het laatst heb gezien, kon ik weer genieten van gotische decors, gotische kostuums en gotische acteurs. Ik was zeer benieuwd hoe de show in Stuttgart zou zijn.

De trein bracht ons precies op tijd naar Stuttgart en tien minuten voor aanvang wandelden we het theater in. We zaten rij 3 (dus rij 2) helemaal links. Soms was dat lastig, dan stond er een ensemblelid in de weg, maar meestal niet.

De show was nog steeds erg leuk, wat maar goed is ook want de kaartjes zijn niet goedkoop :P. Alle acteurs deden het meer dan prima. Krisha als Alfred was een beetje te assertief voor een Alfred, maar het stoorde me verder niet. Professor Abronsius was… ik wil niet zeggen nichterig, maar wel erg geaffecteerd en ik vond het prachtig. Ik had het helemaal niet verwacht en het paste eigenlijk wonderwel.

Marc Liebisch speelde een Herbert die enorm tegen zijn vader opkeek, op een onschuldige manier. Hij heeft een bepaald soort schoonheid die ik bij Herbert nog niet gezien had en gelukkig overdreef hij het nichterige niet. Het was duidelijke te zien wat er in bepaalde scenes in hem omging en hij zorgde er duidelijk voor dat tijdens het bal alles op rolletjes liep.

Sarah had een mooie heldere stem en speelde het meisje duidelijk als een manipulatief secreet. Ik weet niet of ik dat in de vorige keren dat ik het zag gewoon niet gemerkt heb of dat deze actrice het gewoon goed doet, maar ik vond het geweldig.

Ik snapte sowieso veel beter wat de beweegredenen waren van alle personages, misschien dat afstand tot het podium er toch iets mee te maken heeft. Maar iedereen leek minder bordkarton, er zat echt diepte in alle personages.

Met als hoogtepunt natuurlijk Kevin als Von Krolock. Naast het feit dat het oude kostuum (niet het nieuwe uit Hongarije) in Duitsland nog steeds wordt gedragen en ik dus precies kon zien dat hij rechtsdragend is (en volgens mij kon de achterste rij dat ook nog wel zien, holy shit), was hij ontzettend op dreef om te tonen hoe oud en moe de graaf eigenlijk is.

Het eerste moment dat me kippenvel bezorgde was niet Gott ist tot, maar later, aan het eind van de eerste akte. Von Krolock verzucht tegenover de Professor en Alfred dat er een zee van tijd is, maar dat de mens slechts aan de oever leeft. Hij wendt zijn blik af en staart in het niets, stilte, dan een bijna wanhopig gelaten “Ja…” waarna hij zich realiseert dat hij zich zowat in de kaarten laat kijken door zijn nieuwe bezoekers en geforceerd opgewekt verder gaat. Prachtig. In die dertig seconden ving hij de essentie van zijn rol.

Zijn Unstillbare Gier was (natuurlijk) minstens zo prachtig en ontzettend intens, en tijdens het bal kreeg ik echt het idee dat hij op het punt stond alles te annuleren, hij had er gewoon geen zin in (de graaf dus, niet Kevin als acteur). Moe, oud, wetend dat het toch geen zin had. Maar dan overwon de lust het en deed hij toch maar weer mee. Prachtig om te zien hoe duidelijk Kevin de rol in zijn vingers heeft.

Dat bleek ook wel na afloop, toen we bijna een uur hadden staan wachten bij de AU en hij na alle fans naar ons toekwam en ik hem complimenteerde. Hij bevestigde precies wat ik had gezien en benadrukte dat hij de graaf inderdaad oeroud en dodelijk vermoeid speelt. Ik hou ervan.

Daarna zochten we Kirsten, die iemand in Stuttgart had helpen verhuizen en ons terugreed naar Frankfurt (scheelde weer 50 euro pp treinkosten :)). Leuk om haar na een flinke poos weer te zien en wat een prachtig toeval dat ze ook in Stuttgart was die dag (ze woont in Hamburg). John stelde voor via Heidelberg terug te rijden om het kasteel te zien (vanuit de verte, aangezien het al donker was toen we daar aankwamen). Hamburger gegeten in een Amerikaanse diner en toen naar het kasteel gelopen, en weer terug. Mijn arme voetjes… Ik had al blaren uit Eindhoven, maar goed. Het was lekker weer en gezellig.

Rond een uur of twaalf waren we in Frankfurt en hebben we nog een poosje op het balkon gezeten en gepraat. Het was hartstikke leuk en een supergeslaagde dag.

Ik was van plan om vlak voor elven uit te checken, maar daar was mijn brein het niet zo mee eens en om half tien stond ik gewassen en aangekleed buiten. Heerlijk weer, nog steeds, dus weer mijn shorts aan. Eerst mijn bagage gestald in het hotel en daarna naar het centrum gelopen om een en ander te kopen. Daarna in het hotel nog even geinternet.

Lekker op tijd de trein richting Den Bosch en van daaruit de bus naar Waalwijk. Paul zou daar namelijk signeren en ik wilde hem graag weer eens zien, was alweer anderhalf jaar geleden immers.

Ook in Waalwijk scheen de zon, wat niet bepaald goed was voor de klandizie, maar door het gebrek aan animo kon ik wel uitgebreid bijkletsen met Paul. Er liep ook een knakker rond in een Dolfje-pak, dat was wel heel zielig met die warmte.

Twee boeken gekocht (en inmiddels uit natuurlijk, zo’n lange reis naar Frankfurt immers) en laten signeren en toen maar afscheid genomen, dan was ik in ieder geval op tijd in Utrecht om mijn trein naar Frankfurt te hebben.

Die reis was lang (3.5 uur) en zonder spannende gebeurtenissen, dus die sla ik maar even over. Om half negen ‘s avonds stond mijn maatje me op te wachten en eerst gingen we eten bij O’Reilly’s, daar was ik wel aan toe. Heerlijke zalm, trouwens, jammer van het gebrek aan groente.

Daarna naar zijn appartement, kennisgemaakt met kat (nou ja, leeuw) Spikey, even wat gedronken en toen “uit”. Ik dacht een uurtje of wat… ;)

Eerst weer even terug naar O’Reilly, voor wat karaoke, toen naar het roze gebied, in de Pulse wat gedronken en rondgekeken (ook voor het eerst dat ik in zo’n soort tent kwam). Besloten dat het genoeg was geweest, toch belde John nog even een collega en na een rondje door het cruise-gebied belde hij terug en zaten we met collega Alessandro en zijn Cypriotische vriend wiens naam ik kwijt ben tot sluitingstijd in de Pulse. Dansen, drinken, praten, roken, een echte uitgaansnacht. Ik kreeg mee dat dat iets was dat ze vaker deden, maar ik weet niet of ik dat zou willen. Ik kreeg het ook wel een beetje benauwd, wat IS dit en is dit mijn leven wel. Maar ik was moe en dan denk ik ook niet meer zo helder. En ik hoef natuurlijk ook niet elke keer mee.

Dus weer een korte nacht, want zondag vroeg op. Maar zowel Alessandro als zijn maat waren erg leuk.