Wonen in Amerika

Nog een paar dagen voor ik weer terug zou vliegen… druk en tegelijk ook weer niet heel erg dus dat kan allemaal best in een post.

Dinsdagochtend haalde ik iemand van het station die me zou interviewen voor een onderzoek (dus niet over mijn boeken, hoewel ze me wel herkende, dat was wel grappig). Drie uur over mijn seksleven zitten praten, altijd leuk.

‘s Middags ben ik gaan sporten, lekker zwaar met Peter, tof dat dat nog even kon.

‘s Avonds aten we met de hele familie bij een japans restaurant waar je in zes rondes steeds maximaal vijf gerechtjes kon bestellen. Nogal verwarrend omdat het allemaal op een lijst aangetekend moest worden en tegen de tijd dat het gebracht wordt, is iedereen wel weer vergeten wat ze besteld hadden, maar ik vond het erg lekker en erg gezellig. Ik had ook een heel mooi overhemd aan dat ik had gevonden toen ik op zoek was naar iets anders in de dozen met mijn oude kleren.

Woensdag ging ik met mijn moeder naar Oosterbeek om mijn nichtjes en tante te zien, en de jonge boxer van mijn nichtje. Keileuke foto’s gemaakt ook, erg schattig.

Helaas kreeg ik een telefoontje dat de baan waarvoor ik maandag op gesprek was geweest niet doorging, ze hadden iemand anders aangenomen. Dat was wel even een domper want ik had er erg op gehoopt.

‘s Avonds had ik afgesproken met een vriendin en toen was ik er wel weer overheen. Was in ieder geval keigezellig en ik was op tijd weer thuis om de laatste dingen in te pakken, want ik moest belachelijk vroeg op.

Op Schiphol donderdag met mijn vader had ik echt het gevoel van “ik wil niet weg” wat wel een contrast was met de week ervoor, toen kon ik niet wachten. Misschien is bijna zes weken net iets te lang of zo. Hoe dan ook, ik voelde me behoorlijk depri dat ik weg moest voor een paar maanden. De vluchten zelf waren saai en ik heb voornamelijk getukt en gelezen, was natuurlijk hartstikke moe.

En zo kwam mijn vakantie in Europa eindelijk weer ten einde.

Laatste weekend Frankfurt was heel wat minder hectisch dan het vorige weekend, hoewel aan de andere kant ook niet erg veel rustiger. ‘s Zaterdags naar de film geweest (in het Engels, wat nog best lastig te vinden is in Duitsland), Johnny English 2, best leuk, en redelijk op tijd naar bed, want vroeg op.

Trein naar Stuttgart rond een uur of tien en we waren daar netjes op tijd. Er waren wat mensen die John kende (en ik via internet ook maar niet zo goed) die waren verkleed en dat was wel tof. Twee dames hadden zelf kostuums gemaakt die echt zo uit de show gejat hadden kunnen zijn. Vond het wel jammer dat ik geen kostuum had. Had wel een overhemd van John geleend want ik was vergeten er eentje in te pakken.

Voor het begon werden er heel veel foto’s gemaakt, dat was erg leuk om te zien, hoeveel aandacht die meiden kregen van andere bezoekers. Ze hadden trouwens wel wat moeite met hun stoelen aangezien de twee “prof” kostuums hoepelrokken hadden, maar die werden uitgetrokken.

Ik had een goeie stoel, vijf rijen achter waar ik vorige keer zat en wat minder op het hoekje, dus dat beviel me wel. Het viel wel op hoeveel die rijen schelen op het zien van gezichten, beetje gek. Niet dat ik het ineens niet meer zag natuurlijk, maar het is maar een meter of zeven dus je zou het niet verwachten.

De eennalaatste voorstelling, dat betekent traditioneel dat de cast lol gaat trappen. Natuurlijk niet zo dat het de voorstelling ruineert, en waarschijnlijk zouden mensen die hem voor het eerst zien niet echt iets merken, maar voor de die hard fans was het wel leuk.

Ik weet niet alles meer en een aantal aangepasten teksten kon ik sowieso niet volgen (Duits, he…) maar er zat behoorlijk wat in. De enige die niet aan het schmieren was, was Kevin als de Graaf, maar dat is ook wel logisch, dat is wel een serieus personage natuurlijk.

De dorpsidioot had een custom breiwerkje, dat viel als eerste op (nadat het publiek uitzinnig had staan juichen voor iemand in het ensemble die ik niet ken). Alfred stopte het breiwerkje later nog in de tas van de professor, maar haalde het niet meer tevoorschijn.
De professor zei iets grappigs bij het kraken van de planken.
De “Graaf” (z’n dubbelganger) had een roos in zijn mond bij het eerste stukje van Einlading zum Ball die hij naar beneden liet vallen voor hij van plaats wisselde. Later zei de professor er nog iets over maar ik weet niet wat.
Chagall gaf zijn vrouw een zoen in plaats van een hap uit de bol knoflook te nemen.

Meer weet ik even niet meer uit de eerste helft, die verder weinig opmerkelijk verliep. Alfred was erg schattig, de professor was een stuk minder nichterig dan vorige keer, terwijl het volgens mij wel dezelfde acteur was, en Kevin was zoals altijd geweldig.

De tweede helft begon erg grappig met de vampiers in de schilderijlijsten die YMCA uitbeeldden.
Sarah zong “Berlijn” (want daar gaan ze nu heen) in plaats van “hel” in Totale Finsternis.
Magda had een fles wodka in haar hand toen ze uit de kist klom.
Sarah had een scheermesje in de badkuipscene en schoor haar hele lijf, inclusief voorhoofd en oren. Het was zo grappig dat Michael Heller zich amper goed kon houden.
Alfred kreeg een zoen van Herbert tijdens Wenn liebe (yay).

En nu ben ik het even kwijt, maar je snapt het principe vast wel. Een of andere fanclub had glowsticks uitgedeeld die we moesten rondzwaaien bij Unstillbare Gier, wat best een leuk effect gaf. Bij het eindapplaus had Kevin het een beetje moeilijk en het applaus duurde heel lang.

Na afloop gewacht bij de AU en het was echt druk, maar ik vermaakte me wel, er waren nog meer mensen verkleed die naar de avondshow zouden gaan en dat was ook echt leuk. Toch zijn vrouwelijke Krolocks een beetje raar, vooral als ze de broekvulling vergeten.

Kevin kwam vrij laat opdagen, als laatste, en John en ik gingen pas laat naar hem toe, en toen moest ie al bijna weer weg, maar goed, wel even met hem op de foto geweest en even gepraat en het was allemaal best leuk.

Daarna hadden we nog een paar uur voor onze trein zou gaan (echt stom dat het zo veel goedkoper is om plaatsen te reserveren zodat je niet een trein eerder of later kan pakken, welke idioot heeft dat bedacht?) en we wandelden door Stuttgart, aten bij de Argentijn, heel goeie biefstuk, dronken wat bij de Ierse Pub (in een kelder, erg leuk) en uiteindelijk ging de trein en gingen we naar huis. Een uur thuis of zo, en maandag vroeg op, niet geheel plezant, maar het was een toffe dag.

Maandag had ik nog een gesprek, wederom bij Nintendo, maar nu wat vroeger. Was een ontspannen gesprek, zelfs leuk, met een test die me wel lag. Gewacht op John voor de lunch en toen bij de Japanner gaan eten, was erg lekker. John terug naar zijn werk, ik naar het station, wachten op de trein (zelfde probleem als de dag ervoor…). Beetje geinternet bij Starbucks, toen op zoek naar stroom, bij een cafe (weer iets te drinken kopen… bah), en toen de batterij weer vol was weer terug naar Starbucks voor nog wat internet. Ik moest echt enorm pissen van al dat drinken, maar ik wilde mijn trein niet missen… Maar toen had ie vertraging en ik moest ECHT ECHT ECHT pissen… en gelukkig ging dat allemaal net goed.

En vier uur later was ik weer in Veenendaal. Mijn moeder wachtte me op bij de bushalte en gaf me haar fiets, dat was wel fijn want ik was moe en ik wilde niet naar huis lopen. Ik fietste via de snackbar (waar ze me nog herkende van de eerste keer) naar huis en dat was lekker.

Geslaagd weekend dus :) Jammer dat het weer even gaat duren voor ik Tanz kan zien maar ach…

Ik kon voor de verandering in Veenendaal blijven, vandaag. Eerst had ik een afspraak met mijn oude kleuterjuf, die ik natuurlijk al vijfentwintig jaar niet gezien had. Dat was heel gezellig en verrassend.

Daarna bakte mijn moeder pannenkoeken voor de lunch, erg lekker.

Vervolgens fietste ik naar Christien om bij te praten en ook dat was heel gezellig, hoewel wat minder verrassend.

Even via de sportschool naar huis gereden, om nog twee boeken te slijten daar, en daarna thuis gewacht tot mijn eetgezelschap was gearriveerd.

Gegeten bij de Bonnefooi met iemand die ik wel eerder had ontmoet, maar nooit zo lang en ook dat was leuk. ‘s Avonds had ik fijn voor mezelf voor wat broodnodige ontspanning.

Wederom richting Mokum, en hopelijk zou dat net zo’n fijne dag worden als woensdag.

Eerst met mijn moeder en een nicht van haar koffie drinken bij de Bijenkorf. Nicht Ingrid was niet van alles op de hoogte en dat leverde wat grappige situaties op, die gelukkig snel weer waren opgehelderd.

Daarna afgesproken met een vriend, met wie ik eerst de Warmoesstraat onveilig maakte en daarna het Waterlooplein. Toen we van een bagel zaten te genieten werd ik gebeld door Dammie, of ik zaterdag tijd had voor een interview. Dat was niet zo, dan zat ik in de trein naar Frankfurt.

Even later werd ik teruggebeld, of het nu kon. Nou, dat kon wel!

Snel bagel opgegeten en daarna weer naar het Betty Asfalt Complex. Precies op tijd waren we daar en Paul Haenen zelf deed de deur open, dat was wel tof.

Cameraman Niels maakte alles klaar en ik sprak wat met deze en gene. Paul Haenen was niet verkleed als Margreet Dolman en ze kozen ervoor om te doen alsof Margreet de camera zelf vasthield, zodat ze niet in beeld kwam.

Ik ouwehoerde maar een eind weg en voelde me ontzettend op mijn gemak. Ik wist immers waar ik over praatte en zelfs toen ik nogal werd overvallen door de vraag of ik geen correspondent wilde worden voor hun programma werd ik niet zenuwachtig. Ik ben trots op mezelf! Ze zeiden na afloop zelfs dat er waarschijnlijk niet in geknipt hoefde te worden en dat het integraal kon worden uitgezonden, zo goed was ik. Ha. Ze wilden wel nog even in Vrolijk komen filmen voor wat stukjes die ze ertussendoor konden monteren.

Daarna meteen door naar Vrolijk om te signeren. Er stonden al mensen op me te wachten, oeps. Maar ja, zo’n interview is ook belangrijk. Ze hadden een prachtige etalage gemaakt en ook een heel mooi tafeltje neergezet. En er stonden HEEL VEEL boeken van mij :)

Er kwamen mensen die ik niet kende en ook veel mensen die ik wel kende en het was hartstikke leuk allemaal, ik vermaakte me prima. Er was zelfs iemand die speciaal voor mij kwam met zijn boeken die hij al had.

Om zes uur was Niels nog steeds niet geweest. Gelukkig had Vincent van Vrolijk zijn nummer en belde hij even waar hij bleef. Niels zat opgesloten. Gelukkig kwam hij vijf minuten later alsnog voor wat sfeerbeelden, shots van mijn signeren en ik signeerde een boek voor Margreet Dolman, waarna ik het ook nog even voorlas.

Blij toog ik toen met mijn moeder naar het station waar we een patatje haalden en dat in de trein opaten. Op Utrecht wachten op de bus naar IJsselstein, waar we naar het theater gingen.

Ik liet een van de medewerkers een kaart van Oog in oog in Tony’s kleedkamer leggen, want ik wilde hem graag weer eens spreken.

De show was zeer aangenaam, met een paar kleine missers maar het was een tryout dus dat mocht. Veel liedjes van Robert Long die ik niet kende en tussenteksten die ongetwijfeld niet waar waren, maar toch overkwamen alsof het werkelijk zo was gebeurd en de acteurs er werkelijk zo over dachten.

Heel mooi gezongen, dat stond buiten kijf. Tony Neef, Jenny Arean, Maaike Widdershoven en Joel de Tombe zijn ook niet de minste stemmen. Dus dat was zeer plezierig.

Na afloop wachten en hopen dat Tony mijn kaart had gekregen en ja, daar was ie, hij kwam even snel hallo zeggen, erg leuk. Ik kreeg een hartelijke knuffel en hij vond het allemaal hartstikke tof wat ik allemaal deed en had gedaan. En ik had een mooie stem, volgens hem, dat had ik nog niet eerder gehoord :) Hij hoopte oprecht dat Frankfurt ging lukken en hij wilde me per se nog eens knuffelen. Ik kon gewoon voelen dat ie trots op me was, dat was zo gaaf. En mijn moeder kreeg ook een knuffel.

Nou ja, toen hadden we net de tram gemist en de bus reed ook niet meer, dus gingen we maar even wachten. Ik sprak nog even met Jenny Arean, aan wie ik weinig subtiel werd voorgesteld door Tony, en met Joel, die ook beloofde een boek te gaan kopen. Dus ik ben benieuwd!

Laatste tram gehaald en voldaan op weg naar huis, waar het wel even duurde voor ik kon slapen, want ik was nogal hyper. Wat een toffe dag, dat neemt niemand me meer af :)

Opnieuw werden mijn plannen in de war geschopt, en opnieuw kwam het uit op een manier die nog veel beter paste dan het vorige plan.

Ik zou naar Amsterdam, eerst om een vriend te ontmoeten ‘s avonds theater. Toen de afspraak met de vriend wegviel, stond ik in dubio: voor anderhalf uur theater helemaal naar Amsterdam?

Ik sprak wat vrienden via Facebook en sms: heb je tijd?

En ja hoor. ‘s Middags sprak ik af met mijn oude baas, bij wie ik in het tweede jaar van de hogeschool een korte stage heb gelopen. Zoals hij ook al zei, het was alsof we het gesprek na tien jaar gewoon voortzetten, zonder problemen of tijd ertussen. Da’s mooi.

Hij moest rond vier uur weg en ik ging even naar het Waterlooplein, dat al werd afgebroken. Bij een van de weinige stalletjes die nog open waren, kocht ik een wollen, met fleece gevoerde vestjas, heel fijn. Het plensde van de regen en ik liep naar de Reguliersdwarsstraat op zoek naar een leuke homocafe om de uren tot mijn eetafspraak af te wachten.

Dat lukte en ik spendeerde twee uren in ‘t Dwarsliggertje, waar ik de barjongen ervan probeerde te overtuigen een boek te komen en langs te komen bij mijn signeren en getuige was van het schoonmaken van de biertaps.

Daarna kwam Jorrit langs en gingen we pizza eten vlakbij, waar ik graag eet als ik in Amsterdam ben. Het was hartstikke leuk en rond een uur of acht liepen we richting het Betty Asfalt Complex op de Nieuwezijds Voorburgwal. Daar nog wat gedronken en toen moest Jorrit naar huis en raakte ik in gesprek met een theaterliefhebber naast wie ik op de eerste rij ging zitten. Ik wilde wel zeker weten dat Mike Starink wist dat ik er was.

Het stuk was heel verrassend. Klein, wat mij enigszins ongemakkelijk maakte omdat ik er bijna letterlijk met mijn neus bovenop zat, heel intiem (tot het punt waar ik me nog ongemakkelijker voelde omdat ik getuige was van iets dat eigenlijk achter deuren hoort) en bij vlagen hilarisch zonder absurd te worden.

Twee acteurs, een scene, een set. Geen pauze. Af en toe werd duidelijk gemaakt dat ze zich ervan bewust waren dat ze het voor een publiek speelden, wat een surrealistisch tintje gaf. Ter illustratie:

Ard-Jan: “Ik heb wel zin om naar de Prik te gaan nu.”
Michiel: “Nu? Dat kan toch niet!”
Ard-Jan: “Hoezo niet?”
Michiel: “We hebben publiek!”
Ard-Jan: “Oh ja.”

En vervolgens merk je verder helemaal niets van het feit dat ze publiek hebben, behalve als er een soortgelijke opmerking gemaakt wordt.

Het waren duidelijk twee verschillende karakters met verschillende visies, hoewel ik zonder een duidelijke uitleg van het kaliber “ik ben gewoon heel onzeker” had gekund. Show, don’t tell! Jeroen Bos speelde wat natuurlijker dan Mike Starink, maar Mike had een betere komische timing en wist puur met de snelheid van spreken een zin heel grappig of ontroerend te maken.

Uiteindelijk vond ik het einde wat abrupt en het voelde alsof er eigenlijk niets veranderd was, maar het was zeer leuk om te zien, te zien hoeveel plezier ze erin hadden en te genieten van Paul Haenens scherpe humor.

Na afloop zat ik in de foyer te wachten of er nog iets zou gebeuren en verdomd, Dammie, Pauls partner en de producer kwam naar me toe, vroeg of ik Micha was, en toen ik dat bevestigde meldde hij dat Mike zo even naar me toe zou komen en alles.

Niet veel later zat ik met iedereen om de tafel te praten, een beetje over mijn boeken en leven en een beetje over andere dingen, best gezellig allemaal. Er was weinig concreet maar ze wilden me wel graag interviewen voor het programma van Margreet Dolman/Paul Haenen. Helaas was mijn schema nogal vol, maar daar zouden ze nog over bellen.

Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat ik nogal tevreden huiswaarts keerde.