Opnieuw Amsterdam
Wederom richting Mokum, en hopelijk zou dat net zo’n fijne dag worden als woensdag.
Eerst met mijn moeder en een nicht van haar koffie drinken bij de Bijenkorf. Nicht Ingrid was niet van alles op de hoogte en dat leverde wat grappige situaties op, die gelukkig snel weer waren opgehelderd.
Daarna afgesproken met een vriend, met wie ik eerst de Warmoesstraat onveilig maakte en daarna het Waterlooplein. Toen we van een bagel zaten te genieten werd ik gebeld door Dammie, of ik zaterdag tijd had voor een interview. Dat was niet zo, dan zat ik in de trein naar Frankfurt.
Even later werd ik teruggebeld, of het nu kon. Nou, dat kon wel!
Snel bagel opgegeten en daarna weer naar het Betty Asfalt Complex. Precies op tijd waren we daar en Paul Haenen zelf deed de deur open, dat was wel tof.
Cameraman Niels maakte alles klaar en ik sprak wat met deze en gene. Paul Haenen was niet verkleed als Margreet Dolman en ze kozen ervoor om te doen alsof Margreet de camera zelf vasthield, zodat ze niet in beeld kwam.
Ik ouwehoerde maar een eind weg en voelde me ontzettend op mijn gemak. Ik wist immers waar ik over praatte en zelfs toen ik nogal werd overvallen door de vraag of ik geen correspondent wilde worden voor hun programma werd ik niet zenuwachtig. Ik ben trots op mezelf! Ze zeiden na afloop zelfs dat er waarschijnlijk niet in geknipt hoefde te worden en dat het integraal kon worden uitgezonden, zo goed was ik. Ha. Ze wilden wel nog even in Vrolijk komen filmen voor wat stukjes die ze ertussendoor konden monteren.
Daarna meteen door naar Vrolijk om te signeren. Er stonden al mensen op me te wachten, oeps. Maar ja, zo’n interview is ook belangrijk. Ze hadden een prachtige etalage gemaakt en ook een heel mooi tafeltje neergezet. En er stonden HEEL VEEL boeken van mij :)
Er kwamen mensen die ik niet kende en ook veel mensen die ik wel kende en het was hartstikke leuk allemaal, ik vermaakte me prima. Er was zelfs iemand die speciaal voor mij kwam met zijn boeken die hij al had.
Om zes uur was Niels nog steeds niet geweest. Gelukkig had Vincent van Vrolijk zijn nummer en belde hij even waar hij bleef. Niels zat opgesloten. Gelukkig kwam hij vijf minuten later alsnog voor wat sfeerbeelden, shots van mijn signeren en ik signeerde een boek voor Margreet Dolman, waarna ik het ook nog even voorlas.
Blij toog ik toen met mijn moeder naar het station waar we een patatje haalden en dat in de trein opaten. Op Utrecht wachten op de bus naar IJsselstein, waar we naar het theater gingen.
Ik liet een van de medewerkers een kaart van Oog in oog in Tony’s kleedkamer leggen, want ik wilde hem graag weer eens spreken.
De show was zeer aangenaam, met een paar kleine missers maar het was een tryout dus dat mocht. Veel liedjes van Robert Long die ik niet kende en tussenteksten die ongetwijfeld niet waar waren, maar toch overkwamen alsof het werkelijk zo was gebeurd en de acteurs er werkelijk zo over dachten.
Heel mooi gezongen, dat stond buiten kijf. Tony Neef, Jenny Arean, Maaike Widdershoven en Joel de Tombe zijn ook niet de minste stemmen. Dus dat was zeer plezierig.
Na afloop wachten en hopen dat Tony mijn kaart had gekregen en ja, daar was ie, hij kwam even snel hallo zeggen, erg leuk. Ik kreeg een hartelijke knuffel en hij vond het allemaal hartstikke tof wat ik allemaal deed en had gedaan. En ik had een mooie stem, volgens hem, dat had ik nog niet eerder gehoord :) Hij hoopte oprecht dat Frankfurt ging lukken en hij wilde me per se nog eens knuffelen. Ik kon gewoon voelen dat ie trots op me was, dat was zo gaaf. En mijn moeder kreeg ook een knuffel.
Nou ja, toen hadden we net de tram gemist en de bus reed ook niet meer, dus gingen we maar even wachten. Ik sprak nog even met Jenny Arean, aan wie ik weinig subtiel werd voorgesteld door Tony, en met Joel, die ook beloofde een boek te gaan kopen. Dus ik ben benieuwd!
Laatste tram gehaald en voldaan op weg naar huis, waar het wel even duurde voor ik kon slapen, want ik was nogal hyper. Wat een toffe dag, dat neemt niemand me meer af :)
