Wonen in Amerika

Ik ga niet terugkijken, voor mensen die een samenvatting van 2011 willen hebben, er is een prachtig archief van blogposts ;) Vooruit kijken doe ik ook niet, want er komt toch nooit wat van plannen die ik maak.

Dan blijft het “heden” over.

Zaterdag bakte ik een boterkoek en reed ik naar Manchester voor een feestje met vrienden die ik via Peter kende. Tien man of zo, lekker knus en gezellig. Er was een gebraden kalkoen met bijbehorende schotels, zoals gewoonlijk veel te veel desserts, en drinken. Timmy had zijn ananasdrankje gemaakt (een fles ananas schnapps, een fles wodka en een verse ananas in stukken een paar dagen laten trekken) en na elke beker werd ik aanhankelijker. Gelukkig kan ik ook dronken mijn kop er goed bijhouden, dat scheelt (en geen kater).

Het mistte al de hele dag dus toen het ging vriezen buiten, werd het echt spekglad en als ik nuchter was geweest, leek blijven me ook wel verstandig. Gelukkig had ik lenzen in de auto want ik had er niet echt op gerekend verder. Ik zou eerst bij Timmy op de bank, maar na een uur of twee nogal knus met Jeff op die bank gelegen te hebben, vroeg hij of ik met hem mee naar huis ging (twee straten verderop).

Dat was een bijzondere ervaring op zich, waar ik niet over ga uitweiden want mijn ouders lezen mee ;) Het was in ieder geval even wennen om bij iemand in bed te slapen (ook voor hem) en we lagen meer wakker dan we sliepen.

‘s Morgens ontbijten met een paar brakke vrienden (Peter was naar huis gegaan…) en mijn ingewanden voelden zich niet heel prettig om de een of andere reden, maar dat trok wel weer bij later. Eind gewandeld met Jeff om de tijd te doden, want ik had ‘s middags twee potlucks, ook in Manchester, dus naar huis rijden zou nogal stom zijn.

Ene potluck had voornamelijk mensen die ik niet kende, en die ik wel kende was bezig in de keuken, dus dat schoot niet echt op. De andere was met de mannen van CGM dus dat was prima. Leuke gesprekken gehad, en toen ik zoals gewoonlijk als enige overbleef ook diepe persoonlijke gesprekken. Ik blijk trouwens nogal in trek bij de heren :’)

De terugweg was niet zo fijn, het regende, ik was doodmoe (twee uur slaap, als het niet minder was) en mijn bloedsuikerspiegel kelderde op de snelweg, dus ik heb op de parkeerplaats mijn restje boterkoek opgegeten. Het werkte gelukkig en ik kwam veilig thuis, maar fijn was het niet bepaald.

Het was dus een zeer interessante en onverwachte start van het nieuwe jaar en het geeft me veel hoop voor de toekomst en zelfvertrouwen.

Tof dus :)

Brad is al sinds maandag weg, eerst voor werk naar Rhode Island en op de terugweg stopte hij bij Kyla in Sandwich MA, tot woensdag of zo. Vind het wel best, alleen thuis zijn, Kerst zou anders toch wel heel awkward zijn, dus laat maar lekker. Ik was ziek en kon mooi zelf uitmaken wanneer ik at en zo.

Donderdag had ik een drukke dag. Eerst met Randilyn afgesproken in Hooksett voor koffie en bijpraten, daarna geprobeerd mijn auto te verkopen, maar de garage wilde hem niet hebben, te hoge kilometerstand. Op weg naar huis werd ik gebeld of ik mee wilde eten met Peter en een stel vrienden van hem, dus na een uurtje thuis uithijgen weer terug naar Manchester (Hooksett is voor Manchester wat Oosterbeek is voor Arnhem, ongeveer) voor lekker Chinees eten met mijn tweejarige grote vriend Gavin. Daarna met het stel minus de kinderen en hun moeders naar een bar om Robert te zien optreden achter de piano. Drie verschillende mannen flirtten met me, dat vond ik wel aangenaam. Eentje zei zelfs dat ik cute was en een bonus voor zijn avond. En hij was zelf ook niet bepaald lelijk of oud of wanhopig, hehe.

Vrijdagavond bij de mannen een spreekbeurt gehouden over transgender, vanwege John en research die ik gedaan heb. Ging wel goed maar ik was zenuwachtiger dan eerder met de spreekbeurt over Nederland, beetje gek. Misschien omdat ik het minder goed had voorbereid. Ze vonden het wel interessant in ieder geval.

En dan nu, Kerst. Ik heb de hele dag bij Bruce en Peter doorgebracht, met de katten en de hond (die me enorm gemist hadden! ;)). Nathan, de oudste, en ik hebben voornamelijk Xbox gespeeld, een spel dat LA Noire heet, wel tof. ook kort Call of Duty maar daar ben ik niet geschikt voor.

Eten was lekker, roast beef gevuld met Italiaanse vleeswaren, en allerlei dingen erbij. Bruce’ broer Donald kwam langs met zijn nieuwe vriendin, die kerel heeft wenkbrauwen, niet normaal. Maar hij was wel aardig.

Nog wat gespeeld, twee films gekeken en Peter vroeg of ik bleef slapen en waarom ook niet. Dus nu lig ik in het logeerbed met twee katten en darmkramp… :’) Ach nou ja, gaat wel weer over. Sparky fluit door zijn neus tijdens het ademhalen en keek op toen ik net zijn naam typte, rare kat.

Wel een gezellige kerst, dus, beats staying home!

Bij een yankee swap neem je een cadeau mee van een vooraf vastgestelde prijs ($20 ongeveer). Die gaan allemaal op een grote stapel en de aanwezige mensen trekken een nummertje. Op volgorde van de nummertjes pakken ze een cadeau van de stapel, pakken het uit en kijken of het cadeau ze bevalt. Zo niet, ruilen ze het met een al uitgepakt cadeau.

Vrij eenvoudig dus. Ik snapte het meteen. De swap vond plaats bij de homogroep en dat bleek ook wel min of meer uit de cadeaus. Een aantal porno-dvd’s, geurkaarsen, fluffy dekentjes en boeken over Monet. Er zaten wat gag gifts bij, wat dingen waarvan je je afvraagt waarom mensen dat inpakken… Ik had een Prince Charming bij de Disneystore gehaald (een soort Ken dus), maar die was als een van de laatste en toen was iedereen al te giebelig om er nog wat aandacht aan te besteden.

Ik pakte in eerste instantie een muts die je op vier manieren kon dragen, en die was op zich wel cool, maar iets eerder had iemand een kerstkous met wat seks-attributen gepakt (en geruild) en het was niet echt dat ik het wilde hebben, maar eerder had iemand al opgemerkt dat ik binnenkort single zou zijn, dus ik meldde de groep “Well, since I’m gonna be single soon…” en ruilde mijn muts met de sok ;) Heb het verder nog niet uitgepakt of gebruikt, maar vond het wel grappig. En de man die het origineel had gekregen was me behoorlijk dankbaar dus dat is ook leuk.

6 januari nog eentje, met de meiden van het restaurant waar we altijd gaan eten erbij. Wordt vast leuk.

Nee, ik zit niet op het dak. Net als een baby sitter niet op een baby zit :P Vrienden van mij, Bruce en Peter, zijn met hun twee zoons een midweek naar New York City en aangezien ze twee katten, een hond en acht kippen hebben, hadden ze iemand nodig die voor de plantjes kwam zorgen. Ik had toch geen plannen voor Thanksgiving (Brad wel :P), dus ik vond het wel best. Kon ik lekker schrijven.

Dus dinsdagmiddag daarheen getuft, na boodschappen gedaan te hebben (ik moest wel eten in huis hebben natuurlijk). Pizza gegeten en uitgezwaaid en toen was ik alleen. De eerste avond was even wennen. Er klonken allerlei rare geluiden (volgens mij een heel nest muizen, minstens) en er zijn wel honderd lichtknopjes, maar verder viel het wel mee. Er zijn twee katten (een zwarte, Sparky, en een witte met cyperse vlekken, Reever), een hond Daphne met voornamelijk herderbloed volgens mij, drie bruine kippen, drie gespikkelde kippen en twee hoen-dingen die aan hun lelijke kop te zien volgens mij van de kalkoen afstammen.

Sparky is een vrijdoos, die begint al te spinnen als je naar hem kijkt. Reever was volgens Bruce een kille die niet veel menselijk contact zoekt, maar zoals is dat de kat die constant op mijn schoot zit. Daphne is een schatje en luistert heel goed. Twee of drie keer per dag krijgt ze het op haar heupen, dan gaat ze springen en mieren, maar na vijf minuten aandacht gaat ze weer braaf in een zo klein mogelijk hoekje liggen.

Om zeven uur ‘s morgens laat ik de kippen vrij en strooi ik voer, om half elf krijgt Daphne eten, de katten hebben gewoon een volle schaal voer dus daar hoef ik niet echt naar om te kijken en na de lunch ga ik een stuk lopen met de hond. Als het donker is, gaan de kippen achter slot en grendel en dat is mijn dag. Verder heb ik het vooral ingedeeld met schrijven (bijna klaar!) en internetten. Oh, en lezen, ik ben in een boek bezig met 837 pagina’s en ik ben al op 500 :)

Thanksgiving was een dag als alle andere (al stak het wel even toen zowel Peggy als Kyla op facebook zetten hoe geweldig hun TG wel niet was geweest), maar vrijdag was ik op een potluck. Die was niet zo druk als anders maar wel ok verder. De hond en de katten waren door het dolle heen toen ik weer terug was en vochten om een plekje op schoot (ook Daphne, ja). Ah, heerlijk om geliefd te zijn.

Vanochtend ontbeten in een restaurant met iemand die ik twaalf jaar geleden voor het eerst ontmoette op internet en nu pas in levende lijve. Best grappig.

Ben wel gaar want het was al om half negen dus na de kippen ben ik niet terug in bed gekropen en veel slaap heb ik ook niet gehad om de een of andere reden. Sparky heeft elke nacht aan mijn voeteneinde geslapen en Reever kwam ook een keer langs, maar die lag op mijn borst en toen ik me op mijn zij draaide klom ie op mijn schouder, en dat slaapt toch best rottig, vooral omdat ie nogal hard knort. Maar best leuk.

Van mij mogen ze nog wel een weekje wegblijven, ik vermaak me hier wel!

Dan vertrek ik uit de VS. Enkele reis. Geboekt en alles, kom om 11:40 aan op donderdag 12 januari. It is done. Het einde van een tijdperk.

13 januari ga ik meteen een weekend naar Finland trouwens, maar goed :’)